بررسي ديپلماسي عصر نبوي(1)
26 بازدید
محل نشر: فصلنامه فرهنگ کوثر-ش85
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
شاره تاريخ ديپلماسي، ارتباط مستقيم با تاريخ انسان دارد. به اعتقاد برخي از نويسندگان: فرشتگان و انبيا، نخستين ديپلمات‌ها محسوب مي‌شوند؛ زيرا نخستين نمايندگان و فرستادگان الهي نزد انسان‌ها بوده‌اند. اين سفيران الهي، مظهر رحمت خدا،1 مبلغان پيام الهي،2 مسئول تزکيه و تعليم انسان‌ها،3 بشارت دهنده و بيم دهنده،4حجت خدا بر مردم5 و الگو و نموني کامل انساني6 بوده‌اند. منظور از ديپلماسي پيامبر(ص) فعاليت‌هايي است که آن حضرت به عنوان رئيس حکومت و نمايندگان و سفراي منتخب او در راه نيل به مقاصد و اداي وظايف سياسي دولت اسلامي و تحقق بخشيدن به خط مشي‌هاي کلي اسلام در زمينه سياست خارجي و همچنين پاسداري از حقوق و منافع دولت اسلامي، در ميان قبايل و گروه‌هاي ديني و دولت‌هاي غير مسلمان در خارج از قلمرو حکومت اسلامي انجام مي‌دادند.7 اگر ديپلماسي را هنر مذاکره بدانيم8 و يا آن را وسيله‌اي براي نيل به اهداف توصيف کنيم،9 اين تعريف در مورد ديپلماسي فعال پيامبر اسلام(ص) به صورت بارزي صادق خواهد بود؛ اما امتياز ديپلماسي پيامبر(ص) در اين است که شيوه‌هاي حضرت بر قوانين اجتماعي و جهان بيني واقع بينانه و اصول و ارزش‌هاي انساني متکي بوده و اساس آن را، اصول و ضوابطي تشکيل مي داد که از وحي و موازين شناخته شده عقلي، نشأت مي‌گرفت. از اين رو بر ماست که با بررسي ديپلماسي عصر نبوي، به کيفيت و جهت‌گيري‌هاي "ديپلماسي اسلامي" دست يابيم.
آدرس اینترنتی